Stres pojawił się w życiu człowieka jako reakcja na sytuację, w której niezbędne było działanie. Przyspieszone bicie serca, podwyższony puls i ciśnienie, pogłębiony oddech i moc w mięśniach – to wszystko, aby uciec przed zagrożeniem lub podjąć walkę.

Ale to zagrożenie było realne, miało cztery łapy, ostre zęby i pazury lub dwie nogi i ostre narzędzie. Wówczas to, co działo się w naszym ciele, było bardzo potrzebne.

Jak rozładować stres u dziecka: Stres paraliżuje

Dziś – „zagrożeniem” jest krzywe spojrzenie kolegi, uwaga nauczyciela, słabo opanowany materiał nauczania. A reakcja ciała podobna – zastrzyk energii, której nie można wykorzystać, bo nie da się uciec czy walczyć. A więc energia ta zaczyna sprzysięgać się przeciwko nam, powodując fizyczne czy psychosomatyczne objawy i utrudniając normalne funkcjonowanie.

Zanim spróbujesz rozładować stres u dziecka – rozpoznaj go

Patrząc na szkołę jako środowisko dziecka, najbardziej stresujące są wszelkie sytuacje związane z nauką. Głównie ocenianie, sprawdziany, nadmiar obowiązków, ale także problemy w relacjach z rówieśnikami oraz trudności w relacji z nauczycielem.

Jeśli zauważasz u swojego dziecka takie objawy jak:

przyspieszone bicie serca,
bóle w klatce piersiowej,
zaburzenia żołądkowo-jelitowe (np. bóle brzucha, biegunki, wymioty),
bóle głowy, suchość w ustach,
wzmożone napięcie mięśni (szczególnie szyi),
obniżenie odporności organizmu (częste choroby, infekcje),
płaczliwość,
moczenie nocne,
spadek zdolności do koncentracji uwagi,
drażliwość, senność, apatię

być może to efekt silnego lub permanentnego stresu. Co wtedy?

Jak rozładować stres u dziecka: – najważniejsza jest pomoc rodziny

Najlepszym źródłem wsparcia jest rodzina – rodzice, rodzeństwo, dziadkowie. Dziecko powinno przede wszystkim mieć możliwość zwrócenia się do niej po pomoc, a także świadomość, iż zostanie wysłuchane, a jego problemy nie zostaną zbagatelizowane czy wyśmiane.

Bardzo ważne jest, aby NIGDY nie straszyć dziecka szkołą, przedszkolem, nauczycielem, oceną. W ten sposób upewniamy dziecko, że te elementy życia są prawdziwym zagrożeniem, a z chodzeniem do szkoły (czy przedszkola) nie wiąże się nic przyjemnego.

Możemy opowiadać mu o szkole jako o miejscu, gdzie spotka nowych kolegów, nauczy się wielu rzeczy i spędzi wiele pięknych chwil.

Nie zarażaj swoim lękiem dziecka

Dziecko silnie odbiera nasze emocje, więc jeśli my obawiamy się pierwszego kontaktu naszego maleństwa z placówką – na pewno emocje te odbierze nasze dziecko. Najczęściej zupełnie nieświadomie „zarażamy” nasze dzieci naszym lękiem, a z tej infekcji trudno się wyleczyć.

Udawanie nie ma sensu – lepiej samemu przepracować nasze obawy. Być może wynikają one z naszych dziecięcych doświadczeń, być może z obawy, czy nasze dziecko sobie poradzi – zaufajmy, że wszystko będzie dobrze.

Unikajmy także straszenia przyszłością, która będzie karą za np. niechęć do uczenia się. W ten sposób nie zbudujemy motywacji – możemy tylko spotęgować niepokój i lęk i rozszerzyć go na przyszłość. Przecież sami doskonale wiemy z własnego doświadczenia, że nie każdy super wykształcony człowiek osiąga w życiu szczęście. Nie każdy, który miewał w szkole trudności – skończył źle.

Stres szkolny u dziecka wzmacniają także nadmierne oczekiwania rodziców – przerost ambicji ponad rzeczywiste możliwości dziecka.

Szczęśliwe dziecko nie jest zestresowane

Wymaganie od dziecka tyle, ile jest w stanie osiągnąć, to zdrowsze podejście. Nie każdy jest urodzonym geniuszem, nie każdy musi być lekarzem czy prawnikiem. Zajmowanie się w dorosłym życiu tym, co sprawia przyjemność, jest jedną z recept na szczęście. A tego chyba chcemy dla naszych dzieci.

Warto też pamiętać, aby nie popadać w przesadę. Nie starajmy się za wszelką cenę usuwać z życia dziecka wszystkich trudności, pozwólmy doświadczyć radzenia sobie z nimi.

Stres jest przecież nieodłącznym elementem życia. Im wcześniej dziecko nauczy się, jak sobie z nim radzić, tym łatwiej będzie mu funkcjonować w przyszłych, zwykle o wiele trudniejszych sytuacjach.

Sposób na stres u dziecka

A jeśli już ten stres się pojawił, utrwalił i dezorganizuje życie dziecka oraz rodziny, warto się zastanowić, jak możemy pomóc. Zazwyczaj codzienna rozmowa o sytuacji szkolnej, okazywanie zrozumienia dla dziecięcych trudności i emocji bywa bardzo pomocne.

Należy także zadbać o możliwość odreagowania napięcia – najkorzystniej poprzez aktywne działanie, spacer, rower, grę w piłkę. Bardzo dobrze działają sesje przy relaksującej muzyce, odprężające oddychanie, odpoczynek. Tego musimy nasze dzieci nauczyć – a czasem nauczyć się tego RAZEM z nimi. Nam też się przyda.

Psychologia (21)